Nema pečenja na trpezi: Đurđevdan ove godine pada u posni dan, ovo su običaji za jednu od najvećih slava

Srpska pravoslavna crkva danas slavi Svetog Georgija, jednog od najpoštovanijih hrišćanskih svetitelja, a praznik je u narodu poznat kao Đurđevdan.

Ove godine Đurđevdan pada u sredu, pa je slava posna. To znači da domaćini koji slave danas na trpezu ne iznose pečenje i mrsnu hranu, već pripremaju posna jela, ribu, posne salate, pite, kolače i druge namirnice u skladu sa pravilima posta.

Đurđevdan je jedna od najčešćih slava kod Srba, a za ovaj praznik vezuju se brojni običaji, narodna verovanja i simbolika proleća, buđenja prirode, zdravlja i berićeta.

Prema predanju, Sveti Georgije smatra se zaštitnikom slabih, nemoćnih i svih koji su na bilo koji način ugroženi. Rođen je u Kapadokiji, u bogatoj i uglednoj hrišćanskoj porodici, a još kao mlad dospeo je do visokog vojnog čina u službi cara Dioklecijana.

Kada je u vreme progona hrišćana javno priznao svoju veru, započelo je njegovo stradanje. Predanje kaže da nije želeo da se odrekne hrišćanstva, zbog čega je postao jedan od najpoznatijih ranohrišćanskih mučenika.

Svetom Georgiju posvećeni su brojni hramovi i manastiri, među kojima je jedan od najpoznatijih manastir Đurđevi Stupovi. Poštuju ga mnogi narodi, a njegov lik je posebno prepoznatljiv po prikazu na kojem ubija aždaju, simbol zla i paganstva.

Đurđevdan je u srpskom narodu praznik sa mnogo običaja. Veruje se da se na ovaj dan sreću zima i proleće, pa se praznik od davnina vezuje za obnovu prirode, zdravlje, ljubav, radost i nove početke.

Jedan od najpoznatijih običaja jeste pletenje venčića od lekovitih trava. Ti venčići se, prema narodnom verovanju, bacaju u tekuću vodu ili stavljaju na kuće i kapije, kako bi ukućanima doneli zdravlje, a polju rodnu godinu.

U nekim krajevima seku se vrbe i njima se kite kuće. Sačuvano je i staro verovanje da venac skinut sa devojčine kuće ima ljubavnu simboliku i da onaj ko ga ukrade može jednog dana postati njen budući muž.

Narodna verovanja posebnu pažnju obraćaju i na vreme. Ako je na Đurđevdan vedro, veruje se da će godina biti plodna, a ako pada kiša, da može uslediti sušno leto.

Prema narodnim pesmama, Đurđevdan je bio i dan hajdučkog sastanka, dok se Mitrovdan smatrao hajdučkim rastankom. Praznik je posebno važan i za stočare, pa su se mnogi običaji najduže zadržali u planinskim krajevima.

Srpska pravoslavna crkva Svetog Georgija obeležava dva puta godišnje. Glavni praznik je Đurđevdan, 6. maja po gregorijanskom kalendaru, odnosno 23. aprila po crkvenom kalendaru. Drugi praznik je Đurđic, koji se slavi 16. novembra.